لينك به منبع:
- 1397/01/15
رامین حسین پناهی
زندانی سیاسی محکوم به اعدام رامین حسین پناهی طی نامهیی از زندان سنندج از جمله نوشت: «همیشه دوست داشتهایم با کسانی که میشناسیم، با همسایهها، با افراد جامعه و مردمی که با آنها در مکانی که زندگی کردهایم صمیمی باشیم و احساس نزدیکی کنیم و در خوشی و ناخوشی در کنار هم باشیم.. چرا باید کارگران اینگونه زندگی
کنند؟ چرا باید کودکان، کار کنند و رنج بکشند؟ چرا باید زنان و مادرانمان
این همه رنج و مرارت تبعیض را تحمل کنند؟ چرا نباید همه ما آزاد باشیم و در
کنار هم آزادی را تجربه کنیم؟
کم
نیستند کسانی که این سوالها را با صدای بلند کرده و به جرم های گوناگون
محکوم شدهاند: محاربه، ضد انقلاب، وابسته به گروههای تروریستی، شبکههای
جاسوسی استکبار و عضویت در گروههای معاند. من هم یکی از همان کسانی هستم
که در جستجوی جواب این سوالها بودهام و تلاش کردهام که برای تکتک
سوالاتی که داشتهام پاسخی درخور بیابم.
امروز
بیش از هر روز دیگر از این صمیمیت و دوستداشتن و عشق به مردم لذت میبرم و
از اینکه در کنارشان هستم احساس غرور میکنم. با وجود اینکه انتظار حکم
اعدام، لحظات دردآوری است اما ارزش و غرور ایستادن در کنار مردمی که آنها
را دوست دارم، طبیعتی که در آن زندگی کردهام و کارگرانی که با آنها کار
کردهام، از رنج این لحظات میکاهد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر