لينك به منبع:
نگارنده
مقاله يك نماينده مجلس فدرال از حزب دمكرات مسيحي مي باشد. او عضو كميسيون
حقوق بشر مجلس آلمان است. او شهردار اصلي شهر فرانكفورت-اودر بوده است.
كسي
كه با داعش مقابله ميكند، مجاز نيست جلوي پاي همتاي آن – يعني ديكتاتوري
مذهبي ايران – فرش قرمز پهن كند. لذا چنانچه بخواهيم سياستي اعتمادبرانگيز
را پيش ببريم، آنگاه بايد پذيرش رئيس جمهور ايران بصورت قطعي و بلاجايگزين
كنسل شود.
بقلم مارتين پاتسلت ـ نماينده مجلس فدرال آلمان
ترجمه ازروزنامه آلماني دي ولت ، 16 اوت 2016 و سايت ولت آنلاين Welt Online
اين شايعه كماكان در گردش است كه صدراعظم آلمان در پاييز از
رئيس جمهور ايران استقبال خواهد كرد. اين بيشتر البته آرزوي اشتاين ماير
وزير خارجه و گابريل نايب صدراعظم و وزير اقتصاد مي باشد در حاليكه خانم
صدراعظم تاكنون اين گزينه را رد كرده است.
براي اين امر دلايل خوبي وجود دارد. ايران توسط رژيمي اداره ميشود كه اعمال مجازات مرگ را بخصوص در اين ايام از حد گذرانده و رئيس جمهور آن روحاني از اعدامهاي دستجمعي دفاع كرده و آنرا از زاويه مذهبي توجيه ميكند. صرفا بدين دليل هم كه شده نبايد او مورد استقبال قرار بگيرد. روابط تجاري با ايران بايد اساسا به بهبود وضعيت حقوق بشر در اين كشور مشروط شوند. اما از چنين بهبودي در ايران نميشود سخن گفت. وضعيت حقوق بشر حتي بنا به ارزيابي كميسر عالي حقوق بشر ملل متحد و بسياري از سازمانهاي حقوق بشري فاجعه بار مي باشد. خانم صدراعظم نبايد اين وضعيت را ناديده بگيرد.
احتمالا رژيم ايران زمانبندي و شدت بخشيدن به اعدامها را بر اين اساس انتخاب ميكند كه چگونه ميتواند از آن طريق بيشترين تاثير را در غرب ايجاد كند. مناسبت هايي مانند روز اسلامي براي حقوق بشر و يا روز جشن كريستوفر استريت دي كه منجمله در تل آويو برگزار ميشود، ميتوانند مد نظر قرار گرفته باشند. توسل رژيم [ايران] به خشونت در داخل كشور ميتواند همچنين پاسخي به مبارزات فزاينده در مناطق كردنشين و عرب نشين باشد. ضمنا محتمل است كه ملايان ميخواهند انتقامِ به گِل نشستن كشتي دخالتهايشان در سوريه، عراق و يمن را با شتاب بخشيدن به ماشين اعدام از مردم خود در داخل كشور بگيرند، و همزمان ميخواهند با به رخ كشيدن آن در قبال غرب، موجب برانگيختن انزجارها در غرب شوند چيزي كه آنها آنرا ”تبعات” كثيف مي نامند.
اعدام زجرآور به شيوه حلق آويز بعنوان مجازاتي براي باصطلاح جرم ”محاربه – دشمني با خدا” و يا ”تروريسم” اعمال ميشود. با اين بهانه ها بايد جنايت هاي فجيعي كه بوضوح با انگيزه سياسي صورت ميگيرند، توجيه شوند. مطابق حقوق بين الملل دو جرم اول نبايد با مجازات مرگ مورد مقابله (مجازات) قرار بگيرند. دقيقا از اين حيث براي رژيم تهران مهم است كه در ”روز اسلام براي حقوق بشر”، اعدامهاي دستجمعي را باجرا بگذارد. اين شيوه وحشيانه بايد اما قبل از همه موجب ارعاب اپوزيسيون دمكراتيك ايران شود كه تاكنون بيشترين خونبها را پرداخته است.
كسي كه با داعش مقابله ميكند، مجاز نيست جلوي پاي همتاي آن – يعني ديكتاتوري مذهبي ايران – فرش قرمز پهن كند. لذا چنانچه بخواهيم سياستي اعتمادبرانگيز را پيش ببريم، آنگاه بايد پذيرش رئيس جمهور ايران بصورت قطعي و بلاجايگزين كنسل شود. خانم صدراعظم مسئوليت در قبال امنيت اسرائيل را بعنوان بخشي از منافع دولتي آلمان مشخص كرده است. از اينرو بايد تهديدات مستمر رژيم ايران مبني بر نابودي اسرائيل بر روابط آلمان و ايران بصورتي تعيين كننده اثر بگذارند. ارزشهاي دمكراسي آلمان برپايه منشور حقوق بشر و حقوق جزايي بين المللي بنانهاده شده اند. اين ارزشها بايد معيار سياست خارجي ما باشند. از اينرو بايد استقبال از رئيس جمهور روحاني منتفي گردد حتي اگر منافع اقتصادي خواستار چنين ارتباطي باشند. اما الان چنين وضعيتي نيز مطرح نيست: منافعي كه از چنين تجارتي ميتوان انتظارش را كشيد حتي به 0،2 درصد از حجم تجارت خارجي آلمان بالغ نخواهد شد.
براي اين امر دلايل خوبي وجود دارد. ايران توسط رژيمي اداره ميشود كه اعمال مجازات مرگ را بخصوص در اين ايام از حد گذرانده و رئيس جمهور آن روحاني از اعدامهاي دستجمعي دفاع كرده و آنرا از زاويه مذهبي توجيه ميكند. صرفا بدين دليل هم كه شده نبايد او مورد استقبال قرار بگيرد. روابط تجاري با ايران بايد اساسا به بهبود وضعيت حقوق بشر در اين كشور مشروط شوند. اما از چنين بهبودي در ايران نميشود سخن گفت. وضعيت حقوق بشر حتي بنا به ارزيابي كميسر عالي حقوق بشر ملل متحد و بسياري از سازمانهاي حقوق بشري فاجعه بار مي باشد. خانم صدراعظم نبايد اين وضعيت را ناديده بگيرد.
احتمالا رژيم ايران زمانبندي و شدت بخشيدن به اعدامها را بر اين اساس انتخاب ميكند كه چگونه ميتواند از آن طريق بيشترين تاثير را در غرب ايجاد كند. مناسبت هايي مانند روز اسلامي براي حقوق بشر و يا روز جشن كريستوفر استريت دي كه منجمله در تل آويو برگزار ميشود، ميتوانند مد نظر قرار گرفته باشند. توسل رژيم [ايران] به خشونت در داخل كشور ميتواند همچنين پاسخي به مبارزات فزاينده در مناطق كردنشين و عرب نشين باشد. ضمنا محتمل است كه ملايان ميخواهند انتقامِ به گِل نشستن كشتي دخالتهايشان در سوريه، عراق و يمن را با شتاب بخشيدن به ماشين اعدام از مردم خود در داخل كشور بگيرند، و همزمان ميخواهند با به رخ كشيدن آن در قبال غرب، موجب برانگيختن انزجارها در غرب شوند چيزي كه آنها آنرا ”تبعات” كثيف مي نامند.
اعدام زجرآور به شيوه حلق آويز بعنوان مجازاتي براي باصطلاح جرم ”محاربه – دشمني با خدا” و يا ”تروريسم” اعمال ميشود. با اين بهانه ها بايد جنايت هاي فجيعي كه بوضوح با انگيزه سياسي صورت ميگيرند، توجيه شوند. مطابق حقوق بين الملل دو جرم اول نبايد با مجازات مرگ مورد مقابله (مجازات) قرار بگيرند. دقيقا از اين حيث براي رژيم تهران مهم است كه در ”روز اسلام براي حقوق بشر”، اعدامهاي دستجمعي را باجرا بگذارد. اين شيوه وحشيانه بايد اما قبل از همه موجب ارعاب اپوزيسيون دمكراتيك ايران شود كه تاكنون بيشترين خونبها را پرداخته است.
كسي كه با داعش مقابله ميكند، مجاز نيست جلوي پاي همتاي آن – يعني ديكتاتوري مذهبي ايران – فرش قرمز پهن كند. لذا چنانچه بخواهيم سياستي اعتمادبرانگيز را پيش ببريم، آنگاه بايد پذيرش رئيس جمهور ايران بصورت قطعي و بلاجايگزين كنسل شود. خانم صدراعظم مسئوليت در قبال امنيت اسرائيل را بعنوان بخشي از منافع دولتي آلمان مشخص كرده است. از اينرو بايد تهديدات مستمر رژيم ايران مبني بر نابودي اسرائيل بر روابط آلمان و ايران بصورتي تعيين كننده اثر بگذارند. ارزشهاي دمكراسي آلمان برپايه منشور حقوق بشر و حقوق جزايي بين المللي بنانهاده شده اند. اين ارزشها بايد معيار سياست خارجي ما باشند. از اينرو بايد استقبال از رئيس جمهور روحاني منتفي گردد حتي اگر منافع اقتصادي خواستار چنين ارتباطي باشند. اما الان چنين وضعيتي نيز مطرح نيست: منافعي كه از چنين تجارتي ميتوان انتظارش را كشيد حتي به 0،2 درصد از حجم تجارت خارجي آلمان بالغ نخواهد شد.
نگارنده
مقاله يك نماينده مجلس فدرال از حزب دمكرات مسيحي مي باشد. او عضو كميسيون
حقوق بشر مجلس آلمان است. او شهردار اصلي شهر فرانكفورت-اودر بوده است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر