نتیجه مذاکرات ژنو۴ و ابراز نگرانی رژیم

لينك به منبع:

مذاکرات ژنو4

دیروز مذاکرات ژنو 4 به پایان رسید. استفان دمیستورا نماینده دبیرکل سازمان ملل، در رابطه با این دور از مذاکرات ابراز خوشبینی کرد و گفت ادامه این مذاکرات، ابتدا در آستانه و بعد در ژنو، در قالب مذاکرات ژنو5 ادامه پیدا خواهد کرد. اما نتیجه ژنو4 چی بود؟ موضع رژیم در این رابطه چیست؟ اپوزیسیون سوریه در این باره چه می‌گوید و چشم‌انداز چیست؟

نتیجه مذاکرات به‌طور مشخص، در 4محور اعلام شده:
تشکیل دولت وحدت ملی که در 6ماه باید روی آن توافق شود
پیشنویس قانون اساسی جدید طی 6ماه
برگزاری انتخابات آزاد طی 18ماه، تحت نظارت سازمان ملل
مبارزه با تروریسم

 

اما مواضع طرفهای درگیر در این رابطه چیست؟
اپوزیسیون سوریه در مجموع نسبت به نتایج این مذاکرات ابراز خوشبینی کرده. امروز هم رسانه‌ها از قول نصر الحریری، رئیس هیأت اپوزیسیون سوریه، درباره دیداری که با دمیستورا داشت، نوشتند: «ما موضوع انتقال سیاسی و دیگر مسائل را بر اساس مصوبات نشست ژنو یک مورد بحث و بررسی قراردادیم، همچنین به شکلی عمیق در مورد مسأله آینده انتقال سیاسی در سوریه گفتگو کردیم».

نصر الحریری دیدارش با دمیستورا را هم، مثبت ارزیابی کرد.

اما در مقابل، هیأت رژیم اسد، بعد از پایان مذاکرات حاضر به برگزاری کنفرانس مطبوعاتی نشد و ژنو را ترک کرد. مفسران این حرکت را، نشانه‌ای از نارضایتی این رژیم، درباره نتایج کنفرانس دانستند. البته خبر مشخصی که خود این هیأت به‌طور مشخص ابراز نارضایتی کرده باشد، تا این لحظه نداریم.

دمیستورا، نماینده دبیرکل ملل‌متحد هم، این مذاکرات را مثبت ارزیابی کرده. و گفته، دور قبلی مذاکرات با مشکلاتی روبه‌رو شد، اما این دور «در مقایسه با دوره‌های قبلی به پیشرفتی دست یافتیم».

اما در این میان اگر ‌چه رژیم آخوندی تا این لحظه، حرف مشخصی نزده است، اما نحوه ورودش نشاندهنده نارضایتی است، آن هم به این شکل که نتیجه مذاکرات را، در رسانه‌های خود تحریف کرده است. برای نمونه، در رابطه با بند اول که تشکیل دولت وحدت ملی است گفت: «بند نخست این سند بر احترام به حاکمیت» سوریه تأکید کرده. طوری که گویا منظور احترام به «حاکمیت اسد میباشد». یا گفته «بند دوم به تعهد ملت به بازپس‌گیری جولان اشغالی» تأکید دارد، در حالی‌که اصلاً چنین چیزی در بندهای بیانیه پایانی وجود ندارد.

البته در تفسیرها هست که تا تحقق این بندها راه زیادی باید طی بشود و اساساً ممکن است به سرنوشت مذاکرات قبلی دچار شده و در محاق فرو برود. اما به‌رغم آن رژیم ابراز نگرانی می‌کند، چرا؟

واقعیت اول این است که تا تحقق این بندها، حتماً که مسیر پر فراز و نشیبی وجود دارد و باید تحولات را دنبال کرد. به‌ویژه‌ این‌که باید دید در گام اول، آیا آتش‌بس به‌صورت تضمین‌دار محقق می‌شود؟ چون دمیستورا تأکید کرد که طرفها روی اجرایی شدن قطعنامه 2254 به توافق رسیدند، این قطعنامه هم بند اولش، اجرای آتش‌بس سراسری است.

اما مجموعه‌یی از تحولات وجود داشته که شرایط را با قبل متفاوت کرده. اولین و مهمترین نکته، تغییر دوران و رفتن اوباماست. چون دولت اوباما بود که به‌خاطر کنار آمدن با رژیم، مانع یک تحول کیفی در سوریه بود و به همین علت هم، مذاکرات قبلی با شکست روبه‌رو می‌شد. تحول بعدی ورود نظامی ترکیه به سوریه است، همچنین نزدیک شدن دوباره ترکیه به خط آمریکا. تحول بعدی، اتفاق‌نظر در رابطه با ایجاد مناطق امن است که رژیم به‌شدت با آن مخالف است. یک تحول دیگر هم، اعلام آمادگی جدی عربستان برای ورود نظامی به صحنه سوریه است. البته با پیگیری تحولات، باید منتظر ماند و دید که در عمل چه مسیری طی می‌شود و آیا می‌تواند به تحولات پایه‌یی در سوریه، منجر شود یا نه؟